Ale nie o tym chciałam pisać. Mój obecny kierownik powiedział mi, że stara się dla mnie o cały etat. Niby rozmawiał już z seniorem i ten też się zgadza. Teraz tylko potrzebna jest zgoda menago. Niby fajnie, ale nie wiem czy dam radę pogodzić pracę na całym etacie ze studiami. Do tego jeszcze ta okazja co do pracy na odzieży. Powiem szczerze, że się na to nakręciłam i mam mętlik w głowie, bo ciuszki to bardziej moja bajka aniżeli ta cholerna RTVałka. Chyba, niestety, będzie trzeba tą odzież jakoś odkręcić.

A teraz z innej beczki. Jakiś czas temu oglądałam ciekawy film. O ile się nie mylę to tytuł był „Rusałka”. Ogólnie film zajebisty! Ale jedna scena szczególnie przypadła mi do gustu. Jak facet nie zwraca na ciebie uwagi, to wystarczy na papierosie napisać jego imię i po prostu go spalić (oczywiście papierosa, a nie faceta!). W filmie zadziałało, a że w miłości i na wojnie wszystkie chwyty są dozwolone, to co mi szkodzi?! Warto spróbować

Weźmy na przykład dzień wczorajszy i ćwiczenia z prawa administracyjnego. Pisaliśmy wniosek o zmianę imienia lub nazwiska. Długo nie mogłam się zdecydować co mi bardziej przeszkadza, moje koszmarne imię czy jeszcze gorsze nazwisko, aż w końcu padło na nazwisko. Ale co dalej z tym fantem zrobić? Jakie ma być to nowe? I jak uzasadnić mój wniosek? No tak, od myślenia w naszym duecie jest Kamila więc szybko wpadła na genialny pomysł. Zmieniłyśmy nasze nazwiska na nazwiska rodowe naszych mam, robiąc przy tym z naszych ojców pijaków, którzy nie łożą na nasze utrzymanie i nie utrzymują z nami kontaktu. Ja popłynęłam ciut bardziej, bo zrobiłam dodatkowo z mojego ojca kryminalistę, który był notowany i jest znany w świecie przestępczym.

Pisałyśmy to robiąc sobie jaja, uchachane od ucha do ucha, aż w pewnym momencie pani mgr powiedziała:

- A panie z tyłu (czyli my) co tam napisały?

No i miny nam zrzedły, szczególnie mnie, bo to jak zwykle ja musiałam zabrać głos, gdyż Kamilcia ani myślała się odezwać. Miałam ochotę zapaść się pod ziemię!

Dziś tylko angielski. Teoretycznie miał się zacząć o 8, ale szanowny pan mgr zaspał i pojawił się dopiero o 9. Czekaliśmy na niego całą godzinę, bez żadnej informacji czy będzie, czy też nie. Jak dla mnie to głupota, bo my jako studenci możemy się spóźnić jedynie 15 minut, a on nie ma limitów?! Ja z Kamilą chciałyśmy iść w pizdu,ale nasza grupa jest bardzo „zgrana” i część osób uparła się, że będą czekać do 11, bo do tej godziny miał trwać angielski. Zaznaczę, że to były jedyne zajęcia na jakie w dniu dzisiejszym przyjechaliśmy do szkoły więc marnowaliśmy tylko czas.

W końcu zaczęłyśmy sprawdzać plan w internecie, czy jest do wykładowcy jakiś kontakt itd. Był tylko adres e-mailowy więc gówno, za przeproszeniem, nam to dawało. W końcu razem z Agnieszką poszłyśmy do recepcji spytać się, czy mają do mgr numer telefonu. W odpowiedzi usłyszałyśmy, że nawet jakby mieli, to nam nie dadzą. (Pieprzona ochrona danych osobowych!) Pan dopytał się jednak czy coś się stało, no i wyjaśniłyśmy, że wykładowca miał być na 8, a jeszcze go nie ma.

Facet się roześmiał i dał nam do zrozumienia, że panu mgr często to się zdarza i z całą pewnością przyjedzie za jakiś czas. Super :/

Jak tylko weszłyśmy na salę, to zostałyśmy zasypane pytaniami, gdzie też byłyśmy i czy coś wiemy. A jak opisałyśmy całą sytuację, to od co niektórych usłyszałyśmy, że jesteśmy (tu cytuję) „niepoważne”, tylko dlatego, że chciałyśmy się dowiedzieć czy ten cholerny angielski będzie, czy nie.
W końcu mgr się pojawił, z godzinnym opóźnieniem (to się nazywa szacunek dla studenta i jego cennego czasu) i jeszcze zrobił nam kolokwium. Coś czuję, że pierwsze zadanie pokręciłam. Nie lubię układanek wyrazowych!

A poprzednie koło zaliczone na 5 Jestem genialna, wiem

Miałam zrobić sobie odwyk od pewnej Osoby, ale z przyczyn niezależnych ode mnie nic z tego nie wyszło. Pominę fakt, że w pośpiechu pudrowałam nosek, a w ruch poszedł błyszczyk i truskawkowy perfum. Papa mi się cieszy od jakiegoś czasu, bo lubię jak taki jesteś. Silny i zdecydowany…

Ostatnio stałam się przez to wszystko bardzo perfidna. Potrafię być milusia i słodziutka, aż do zrzygania, tylko po to by osiągnąć pewien cel. Pocieszam się jedynie faktem, że chyba nie jestem tak do końca zepsuta, bo nie robię tego dla siebie, tylko dla kogoś Ważnego.

A dziś w pracy jeden wielki młyn. W pewnym momencie myślałam, że wyjdę z siebie i stanę obok. Głupia transakcja sprzedaż-kupno odkurzacza, a prawie szlag mnie trafił. Państwo chcieli kupić odkurzacz z wyprzedaży. Pech chciał, że była to ostatnia sztuka, akurat z ekspozycji, ale najgorsze było to, że po podłączeniu do prądu okazało się, że on nie działa. Ale państwo koniecznie chcą ten odkurzacz, koniec i kropka. (Jak dla mnie to mogli wziąć nawet uszkodzony… Już w tym momencie miałam ich dość.) Aferę z tego tytułu zrobili jak cholera, szczególnie paniusia, która straszyłam mnie, że to jest niezgodne z prawem, bo oszukujemy w ten sposób klientów (w pewnym momencie chciałam powiedzieć, że mam prawo na studiach i takie teksty to może sobie schować w…, ale ugryzłam się w język). Kretyni totalni, bo towar na ekspozycji, jak sama nazwa wskazuje, jest wystawiony na pokaz, a nie na sprzedaż więc nie mam obowiązku codziennie sprawdzać setek produktów, bo a nóż, widelec, zastawa stołowa, jakiś baran go uszkodził.

W końcu państwo doszli do wniosku, że oni chcą jakiś odkurzacz w takiej samej cenie czyli za 159 złotych. Znalazłam im Hyundaia, ale państwo uparli się, że to musi być Zelmer. A najtańszy Zelmer u nas kosztuje 299,99. Oni jednak wybrali sobie takiego za 449,99 i chcieli go za… 159!W pierwszej chwili myślałam, że sobie ze mnie jaja robią, ale okazało się, że mówili serio. Więc w tym momencie to ja ich wyśmiałam, bo taki numer ze mną nie przejdzie.Grzecznie przeprosiłam, powiedziałam, że to jest niemożliwe, a oni mi na to, że proszą kierownika. OK. Przynajmniej pozbędę się problemu.

Dzwonię po kierownika dyżurnego. Nie przyjdzie, bo jest na przerwie, a później ma zebranie. Dzwonię po seniora. Nie ma, jest na urlopie. Dzwonię po jedynego kierownika z działu przemysłowego. Odbiera pracownik, bo kierownik na przerwie. Szlag by to! Wróciłam do trudnych klientów, przepraszając i tłumacząc, że kierownik będzie dostępny za 10 - 15 minut, bo aktualnie jest na przerwie. Będą czekać.

Po jakimś czasie dzwonię ponownie do kierownika działu przemysłowego, ale okazuje się, że zebranie dotyczy wszystkich i też nie przyjdzie. No to idę robić z siebie dalej idiotkę, płaszcząc się i przepraszając, ale nikt nie przyjdzie, bo jest zebranie. Nie wiem ile potrwa, nie wiem kiedy ktoś będzie mógł podejść.

No to oni mi na to, że chcą napisać skargę. OK, no problem. Zapraszam do Punktu Obsługi Klienta. Wedle mnie to mogą se nawet referat napisać. Ale w POKu się przejęli i od razu się kierownicy znaleźli. Dwóch za jednym zamachem. Kierownicy przed wielkim państwem kłaniali się w pas, wystraszeni jakby Bóg wie kto był. I po długich dyskusjach obniżyli im cenę odkurzacza, który kosztował 299,99, na 199,99. Nie wiem po jaką cholerę, dla mnie to niepojęte i ogólnie śmiech na sali.

Tacy ludzie to pożyją. Myślą, że market to bazarek, na którym można się targować i jak widać mają rację.

Po tym incydencie było jakoś z górki. Z moim kierownikiem świetnie mi się współpracuje, bo ulega moim zachciankom Wszystkie dni, które potrzebowałam wolne na szkołę, dostałam bez większych problemów. Ogólnie człowiek do rany przyłóż.

A lada moment mam szansę na drugi etat. Tyle, że na odzieży. Póki co to nic pewnego, bo miałam jedynie taką krótką przyjacielską rozmowę, ale wszystko zawdzięczam mojej MaDziuni :* Muszę poczekać tylko na grafik z RTV i wtedy zobaczymy co da się zrobić. Ale jestem dobrej myśli.

A teraz się rozpieszczam tym co kocham najbardziej: „Tygodnikiem Żużlowym” i „Światem Żużla”

W sobotę na początek szkoła. Na angielskim koło z czasu Present Simple, które było banalne i jak dla mnie zbyt banalne, bo zaczęłam kombinować szukając jakiegoś haczyka i tym sposobem zrobiłam jeden banalny błąd. Ale 5 powinno być.

Po kolosie normalnie zajęcia i zwałe miałam, bo robimy ćwiczenia z tekstem, a wiadomo, że u nas zrozumienie tekstu angielskiego graniczy z cudem, tak też wielki zamęt u co niektórych spowodowało słówko Friday. No i nasi koledzy z socjologii, z kontekstu zdania wywnioskowali, że Friday będzie oznaczać dzień wolny, tylko nie mogli dojść dlaczego jest pisane z wielkiej litery xD Jak to usłyszałam, to myślałam, że padnę. Wykładowca miał taką minę, że był chyba w stanie przedzawałowym

Z zajęć u Profesora Nadzwyczajnego Doktora Habilitowanego urwałyśmy się z Kamilą trochę wcześniej, bo bez sensu było siedzieć skoro podał temat pracy na zaliczenie. Poszłyśmy zjeść coś do MaCa, bo ostatnio tam ciągle się stołujemy. Podczas jedzenia uwielbiamy obserwować ludzi. Doszłyśmy do wniosku, że w kobietach po urodzeniu dziecka coś się zmienia i stają się zołzami. Drą się i na dzieci i na tych biednych facetów, normalnie wredne baby, że przydałoby się taką wstrząsnąć. Kamila nawet doszła do wniosku, że rozumie facetów, którzy czasem wpieprzą kobiecie, bo my chyba z takimi też byśmy nie wytrzymały.

Z MaCa na małe zakupy, bo miałyśmy jechać do Moniury i Wojtka. Po ślubie byli tak wzruszeni naszą króciutką wizytą, że zaprosili nas do siebie, a na nowe mieszkanie to raczej głupio iść tak z pustymi rękoma, wypadało chociaż szampana kupić.

Wojtek po nas przyjechał i początkowo bałam się, że będzie trochę niezręcznie, bo dawno się nie widzieliśmy, nie rozmawialiśmy itd. Ale nie było źle, wręcz przeciwnie, było wesoło, świetnie się bawiłam i aż żal było wychodzić.

W samochodzie dałam popis, bo jak wsiadałam to oczywiście wcisnęłam się do tyłu zgniatając Kamilę, rozsiadłam się nie zamykając drzwi więc Wojtek musiał się trochę nagimnastykować A jak wysiadałam to miałam problemy, bo zahaczyłam się torebką i nie mogłam się wygrzebać. Ja to potrafię rozładować atmosferę

Monika jako wzorowa pani domu ugotowała nam obiad (a my głupie byłyśmy w MaCu, i po co?). Mieszkanko fajne, malutkie, ale takie przytulne. Obejrzeliśmy zdjęcia ze ślubu i z przyjęcia weselno-sylwestrowego, nadrobiłyśmy zaległości co u kogo słychać i pyski nam się nie zamykały.

Po pewnym czasie dojechała Rybucha, która tradycyjnie mnie opieprzyła, bo niby miałam jej dać znać, o której jedziemy do Moniury. Choć ja czegoś takiego nie pamiętam, bo to raczej ona coś kręciła, najpierw o wizycie u dietetyczki, a później o zajęciach, które miały jej uniemożliwić tę wizytę.

W piątkę poszliśmy do baru Stefana. Rybucha tradycyjnie narzekała na to, że czemu idziemy pieszo, a nie jedziemy autobusem (pominę, że nasz spacerek trwał zaledwie dziesięć minut). W Stefana też fajno. Dojechała do nas jeszcze MaDziunia i muszę przyznać, że się ubawiłam się. Przełamałam mój strach przed xBoxem z Kinectem i przy drugim użyciu sporo zyskuje. Zyskał moją sympatię i zagrałam nawet w grę, która przypomina mi znienawidzoną przeze mnie siatkówkę!

Ktoś wpadł na pomysł by wyciągnąć ruletkę, tą na kieliszki. Ja rzuciłam się na kieliszek z numerkiem 13, bo to moja szczęśliwa liczba. No i była baaardzo szczęśliwa, aż za bardzo, bo na dłuższą metę to bym się wykończyła. Pierwsze zakręcenie ruletką i jaki numer?! Oczywiście 13! Efektownie zaczęłam i praktycznie non stop mi polewano, bo najczęściej wypadał ten numer. Czasami musiałam pić kilka pod rząd więc stwierdziłam, że jak tak dalej pójdzie to skończę marnie i w końcu skapitulowałam. Ja piłam non stop, a inni sobie zwiększali szanse mając przed sobą nawet po trzy kieliszki

Niestety musiałyśmy wcześnie wracać, bo trzy z nas szły do szkoły, a MaDziunia do pracy. Postanowiłyśmy wrócić ostatnim autobusem choć ja już byłam skłonna zaszaleć taksówką, ale Ryba jak zwykle stękała, że ona idzie do szkoły na 8. (Jak się później okazało wcale do szkoły nie poszła. Jak to ona.)

Powrót do domu nie był zbyt przyjemny, bo moja kochana rodzicielka była na mnie wkurwiona, że nie zadzwoniłam jak wsiadałam do autobusu, że już jadę. Ojciec mimo, że był w pracy to zrobił mi piekiełko przez telefon, rzucając pod moim adresem niewybredne epitety, aż się wkurwiłam, powiedziałam, że nie będzie mnie obrażał (dość dobitnie to powiedziałam, nie przebierając w słowach) i rzuciłam słuchawką.

W niedzielę do szkoły. Za oknem śnieg. Lubię śnieg o ile nie muszę wychodzić z domu, ale niestety trzeba było zacisnąć zęby i ruszyć na autobus. Szłam powolutku, cała spięta, bo moja przyczepność pozostawiała wiele do życzenia, ale musiałam przyspieszyć, bo jak zwykle byłam już spóźniona. I jak przyspieszyłam, to nóżki postanowiły mi się rozjechać, no i wywinęłam orła! Klapnęłam efektownie na lewy pośladek i już wiedziałam, że to nie będzie dobry dzień. Rozejrzałam się szybko czy nie było świadków tej kompromitującej sceny, dopiero wtedy wstałam i się otrzepałam, bo wyglądałam tak, jakbym co najmniej w tym śniegu się tarzała.

Zajęcia w szkole jakoś tam zleciały. Aż dobrnęliśmy do okienka. Tak też tradycyjnie pojechałam z Kamilą do MaCa. Wcinałyśmy jedzonko wyszukując ciekawych obiektów płci męskiej. No i tak Kamila mnie szturcha łokciem i mówi „ten pod schodami, ale nie patrz się od razu”. No i faktycznie fajny. Zaczęłyśmy się nim zachwycać, aż po czasie dołączył do niego kolega. Co było ciekawe, nieznajomy spod schodów co chwilę się na nas patrzył! Naprzeciwko mnie też siedział koleś, który bacznie się nam przyglądał, a nawet uśmiechał! Aż zaczęłyśmy się sobie przyglądać czy brudne nie jesteśmy, bo to nie była normalna reakcja facetów na nasz widok. Jednak najdziwniejsze było, gdy owy nieznajomy spod schodów wstał by wyjść, bo kilka razy bezczelnie się odwrócił i ewidentnie z kolegą rozmawiał właśnie o nas. Kamila powiedziała, że się nami zachwycili, a ja tak myślę, że to nie jest normalne, coś mi tam śmierdziało. No i w końcu wydedukowałam, że ten jego kolega, który doszedł pod schody później, musiał słyszeć naszą rozmowę. Wcinali żarcie z MaCa, a MaC był za naszymi plecami. Czekał pewnie na zamówienie i udało mu się co nieco usłyszeć

W końcu musiałyśmy wracać na ćwiczenia. Poszłyśmy pod salę i coś nam się dziwne wydało, że nikogo oprócz nas nie ma. Czekałyśmy, czekałyśmy, czekałyśmy i nic. W końcu zajęcia powinny się zacząć, a tu ani studentów, ani wykładowcy więc poszłyśmy się spytać do portierni czy Chłop z Mazur jeszcze jest. Tzn. jak zwykle ja musiałam odwalić czarną robotę i robić z siebie idiotkę, która nie wie gdzie ma zajęcia. Okazało się, że nasze grupy zostały połączone i Mazurek jest w innej sali. Poszłyśmy tam, przez chwilę wahając się czy wchodzić czy nie. Aż w końcu weszłyśmy, jak zawsze ja musiałam zapukać i wpieprzyć się jako pierwsza, skupiając na sobie uwagę wszystkich zgromadzonych w sali. Chciałam przemknąć niezauważona, ale nic z tego. Chłop z Mazur spytał się czy jesteśmy z tej grupy, a z sali było słychać głosy, że my nie wiedziałyśmy, że grupy są połączone. Niektórzy byli nami rozbawieni, a inni postanowili nas powiadomić, że właśnie kończymy.

Wparowałyśmy dosłownie na ostatnie dwie minuty zajęć. Jak skończył podeszłyśmy do biurka by się spytać o oceny z ostatniego koła i dowiedzieć się czy coś musimy przygotować. A Chłop z Mazur do nas, że pewnie chcemy obecność. Ja jak zwykle musiałam gadać, bo rzekomo jestem śmielsza niż Kamila. Oczywiście zaprzeczyłam, że nie po to przyszłyśmy, ale od razu spytał się nas o nazwiska i wpisał obecność, zerkając przy okazji na nasze oceny. Czwórka z koła z publicznego prawa gospodarczego jak najbardziej mnie satysfakcjonuje.

Wymieniłyśmy z Mazurkiem uprzejmości i zadowolone ruszyłyśmy do domu. W sumie to nic dziwnego, że my jako jedyne nie wiedziałyśmy o połączeniu grup, bo trzymamy się tylko same ze sobą, z innymi praktycznie nie gadamy więc siłą rzeczy nikt nas nie poinformował. My w dwójkę jednak nie zginiemy, bo ja jako dusza towarzystwa, z dobrą gadką, odwalam całą brudną robotę, a Kamila jako ta cicha i nieśmiała, tylko trzepoce rzęsami, ładnie wygląda i pachnie.

Po powrocie do domu czekała mnie miła niespodzianka. Sąsiedzi nas odwiedzili, rodzice Mikołaja. Pan Adam tradycyjnie zaczął mnie wychwalać pod niebiosa, że ja największy kibic jestem i wiem więcej od niego co w żużlu piszczy W tym momencie urosłam o kilka centymetrów i przy okazji naśmiałam się co niemiara.

Najzabawniejsze jednak było, gdy do pana Adama zadzwonił telefon.

Mikołaj: - Gdzie wy jesteście?

Pan Adam: - No jak to gdzie? U największego kibica! Wiesz już u kogo…?

Mikołaj: - Aaaa u Żanety.

Ma szczęście, że wiedział, bo jakby powiedział inne imię to bym mu wyjaśniła

Jednak musiałam sprostować, że o tytuł największego kibica rywalizuję z Alicją

Dużo nie brakowało, a usnęłabym nad tym piwem. Chyba ta przedłużająca się jesień jednak mi nie służy. Czuję się taka jakaś wypompowana z energii, jakby już nic w życiu nie miało mnie czekać. Nuda i monotonia…

Prosto z Jack’a poszłyśmy do biura podróży by poprzeglądać oferty. Pod koniec sierpnia chcemy wyjechać na wakacje naszego życia. Wychodzi na to, że najtańsza będzie Tunezja. Mi się marzy Meksyk, ale na zrealizowanie tej zachcianki będę musiała poczekać do momentu aż wygram w totka. Póki co Kamila mi obiecała, że urządzi dla mnie Meksyk, tu w Polsce

Z racji tego, że nasze możliwości finansowe są dość ograniczone, to interesują nas jedynie oferty dla tzw. mało wymagających klientów. Hotel z trzema gwiazdkami wystarczy w zupełności. Ja tam mogę spać na dmuchanym materacu, grunt by mi karaluchy po podłodze nie zapierniczały i będzie gites

Pani w biurze była jakaś taka niezbyt sympatyczna, oferty też nie zwalały z nóg, ale w końcu na jednym biurze Bydgoszcz się nie kończy więc będziemy szukać dalej. A jak nie, to zawsze można liczyć na Last Minete

Urlop mam już zaplanowany, sprawdziłam dokładnie i w okresie naszego wyjazdu nie ma żadnego meczu w Bydgoszczy, więc mogę jechać i wypoczywać. Teraz trzeba tylko wziąć się w garść i schudnąć, by zacnie się prezentować w skąpym bikini

Jeśli zaś o szkołę chodzi to jutro mam koło z angielskiego i jeszcze nie zaczęłam się uczyć. I coś czuję, że już nie zacznę, bo coś senna się zrobiłam… Ale za to w końcu doczekałam się oceny z zasad organizacji administracji publicznej. Zaliczyłam na 4 i nie jestem tą oceną usatysfakcjonowana, bo liczyłam na 5. Najwidoczniej miałam braki na ściągach

W pracy wiele zmian. Mamy nowego kierownika. Na szczęście nie jest to nikt z zewnątrz, a nasz człowiek więc jest OK. Aż z chęcią się do pracy przychodzi. Szkoda tylko, że wszyscy wokół w dupie mają nasz dział i musimy zajmować się całą resztą, a nie tym czym powinniśmy.

Teoretycznie od poniedziałku jestem na tym nieszczęsnym urlopie, ale w praktyce wygląda to tak, że wczoraj byłam w pracy, bo robić nie ma komu. Dwie osoby na chorobowym, jedna na długim urlopie więc mnie do pracy ściągnięto. W sumie dobrze, bo będę potrzebować dwa dni wolnego na szkołę. Skoro idę im na rękę, to liczę po cichu na to samo.

A jak już o szkole wspominam, to tego tematu całkowicie nie ogarniam. Zbliża się sesja, a ja nawet nie wiem kiedy mam egzaminy. Baaa, ja nawet nie wiem kto wykłada jaki przedmiot! No i przegapiłam pewien bardzo ważny termin. Do 8 stycznia mieliśmy sobie wybrać dodatkowy przedmiot, przedmiot do wyboru. No a ja oczywiście zamuliłam. Spanikowana zaalarmowałam Kamilcię, a ta mi mówi, że wiedziała, że pewnie zapomnę o tej dacie i wysłała mi SMSa z przypomnieniem. Przejrzałam stare wiadomości i faktycznie dostałam takiego SMSa, ale niestety wysłała go o 7:59 więc dla mnie to jest środek nocy w dni wolne od pracy. Więc pewnie jak usłyszałam sygnał SMSa, to zaspana wcisnęłam czerwony guziczek, bo pomyślałam, że to budzik i SMS pozostał niezauważony.

Dziś postanowiłam skorzystać z dnia wolnego i pojechałam do szkółki i jakoś ten problem rozwiązać. Przygotowałam gadkę o tym, że nie miałam internetu (taaa jasne) i nie miałam możliwości dokonać tego wyboru. Nie za bardzo wiedziałam do kogo się z tym udać więc najpierw wbiłam do biura informacji. Stamtąd pokierowano mnie do dziekanatu, ale niestety godziny otwarcia dziekanatu są wręcz śmieszne więc nikogo nie zastałam i nie mam już na to szans, bo jako kobieta pracująca nie jestem w stanie wbić się w zaledwie trzy godziny w tygodniu w jakie urzęduje dziekanat.

Postanowiłam uderzyć do dziekana, bo to swój chłop więc może ulegnie patentowi na głupiutką blondynkę, ale nie było mi dane wypróbować mojego talentu aktorskiego, bo mimo, że dziekan powinien być, to go nie było.

Po kilku minutach czekania zrezygnowałam i pogodziłam się z faktem, że zostanę przydzielona do dodatkowego przedmiotu w sposób losowy. Tak też postanowiłam sobie poprawić humor, tym co kocham najbardziej. Sprawdziłam w necie, gdzie dostanę miesięcznik, który planowałam kupić już dobry kawał czasu, a który można nabyć jedynie w trzech sklepach w Bydgoszczy. Pojechałam do Empiku i kupiłam Super Speedway, a jutro zamawiam prenumeratę. Jak to stwierdziła Kamila, widać co dla mnie jest priorytetem
Kiedy mam egzaminy - tego nie wiem, ale kiedy są mecze z udziałem Polonii - to mam w jednym paluszku

Postanowiłam się uśmiechnąć do mojej MaDziuni, by zerknęła na mój grafik, bo mówiła, że będzie w pracy. Niestety odczytała moją wiadomość jak już wychodziła z roboty więc dupa blada. Trzeba było się uśmiechnąć do ekipy z RTV i najpierw wysłałam SMSa z prośbą o pomoc do Ani, bo na tej to zawsze mogłam polegać. Ale Anka zamiast mi odpowiedzieć na pytanie, to życzyła mi udanego Sylwestra i szczęśliwego Nowego Roku. Pomyślałam sobie: aha, ta zaczęła już balować więc dziś się z nią nie dogadam.

Przespałam Sylwestra i ponowiłam próby w Nowy Rok. Zaczęłam popołudniu, bo wiem, że kac to morderca i niech ludzie dojdą nieco do siebie. Napisałam do Bartka i Magdy. Cisza… Zaczęłam wydzwaniać do Ani. Tak długo ją napastowałam, że kilka razy odezwała mi się poczta i tym sposobem wypstrykałam się z kasy na koncie. Byłam w czarnej dupie. Pomyślałam sobie, że Anka pewnie ostro zabalowała i wyciszyła telefon. Była jeszcze nikła nadzieja, że może oddzwoni.

Nagle odezwała się Magda, ja tu już cała happy, ale niestety, nic z tego, dostałam wiadomość, że ona ma tylko swój grafik i mi nie pomoże. Cóż mi pozostało? Trzeba było w poniedziałek, o 4:20, zwlec się z łóżka i jechać do pracy by mieć pewność, czy pracuję w tym dniu, czy nie. Life is brutal!

Pojechałam, dorwałam grafik i Alleluja! Dzień wolny, ruszyłam do domu by spać dalej. Po drodze wpadłam na Bartka, który poinformował mnie, że by mi odpisał, ale miał grafik… w samochodzie. (Udusić to za mało!) Później wpadłam na Anię i ta też taka artystka jak i ja, grafiku nie miała. Grunt, że jakoś sobie poradziłam.

Teraz tylko mnie zastanawia, dlaczego mam wpisany urlop na cztery dni?! Skoro: po pierwsze - o żaden urlop nie prosiłam; po drugie - cały urlop mam wykorzystany; po trzecie - nie chcę urlopu, bo po cholerę mi wolne zimą?! Trza będzie to wyjaśnić i najlepiej odkręcić.

W styczniu sądziłam, że rok zaczął się dla mnie świetnie. Na sam początek nowa praca. Niedługo będę miała swoją prywatną rocznicę na dziale RTV.

W maju musiałam pożegnać się z ostatnim „naście” i powitać pierwsze „dzieścia”. Bolesne doświadczenie, bo jestem coraz starsza, a niekoniecznie mądrzejsza…

W czerwcu odkryłam już na dobre, że żużel mnie kręci Oczywiście w lewo

We wrześniu byłam na 100% pewna, że ukończyłam pierwszy rok studiów. W wielkich bólach, ale dałam radę.

W listopadzie spełniłam swoje marzenie i zrobiłam sobie pierwszy tatuaż (z całą pewnością nie ostatni).

Poznałam nowych ludzi, odnowiłam stare znajomości (nawet te międzynarodowe), nie straciłam przyjaciół, nie zyskałam wrogów (przynajmniej mam taką nadzieję), nie dorobiłam się faceta, ale za to tradycyjnie ulokowałam uczucia nie tam gdzie trzeba. Korzystałam z życia studenckiego, świetnie się bawiłam, ale też i przepłakałam kilka wieczorów.

W ogólnej klasyfikacji wszystko wychodzi na plus. Ale niech i tak ten rok będzie lepszy.

Na 2012 życzę sobie bym:

1. Nie opuściła ani jednego spotkania Polonii, które będą się odbywały w Bydgoszczy i w Toruniu.

2. Schudła… (to postanowienie nie zmienia się od lat, efektów brak).

3. Zmieniła pracę! Na taką wymarzoną, którą będę lubić, do której będę chodzić z chęcią.

4. Wzięła się do roboty jeśli chodzi o studia, bo inaczej to czarno to widzę.

5. Zaczęła się uczyć rosyjskiego i angielskiego, tak dla siebie, dla własnej satysfakcji.

6. Znalazła se chłopa!

Tak mi dopomóż Bóg i wszyscy święci. Amen!

Happy New Year 

Pod urzędem długo się czaiłyśmy. Podejść do nich czy nie, wejść do środka czy nie. Do tego zgłupiałyśmy na widok Stefana, bo już nie byłyśmy pewne z kim ona bierze ten ślub. No i cały czas miałyśmy wątpliwości czy wypada tam iść. Dużo nie brakowało, a byśmy zrezygnowały. Po długich negocjacjach i sporach o to, która z nas da prezent, która kartkę z życzeniami, a która będzie przemawiać, weszłyśmy do środka.

No i znowu stanęłyśmy. Stałyśmy pod drzwiami i nie wiedziałyśmy co dalej. W końcu postanowiłam wypadać teren, ale gdy ich zobaczyłam to zrobiłam tył w zwrot. Ryba chciała ich zawołać do nas, ale to raczej trochę głupio by wyszło. W końcu to my przyszłyśmy do nich, a nie oni do nas.

Kamila postanowiła zrobić pierwszy krok i puściła się przodem. No i jakoś to poszło. Monika się wzruszyła, Wojtek był wyraźnie zdziwiony. Złożyłyśmy życzenia i poszłyśmy, bo doszłyśmy do wniosku, że byłoby dość niezręcznie jakby zabrakło dla nas szampana

Ponoć jaki Sylwester taki cały rok więc życzę ich jak najlepiej.

Chcę być twoją miłą kotką,
Tylko ożeń, ożeń ze mną się!
Ja koszulę ci wypiorę,
Zrobię ciebie senatorem
Tylko ożeń, ożeń ze mną się!
I obiadek ugotuję
I skarpetki zaceruję,
Tylko ożeń, ożeń ze mną się,
Ożeń się!
A po ślubie słońce nam zaświeci
I będziemy mieli dużo dzieci,
A po ślubie to zobaczysz,
Jaka jestem uparta,
Jaka zołza rozdarta
Pantoflarzu mój, pantoflarzu mój.
Ja dla ciebie kantor zrobię,
Wszystkie dolce oddam tobie
Tylko ożeń, ożeń ze mną się!
I ciasteczka ci upiekę
I napoję ciebie mlekiem,
Tylko ożeń, ożeń ze mną się!
I guziki ci przyszyję
I samochód ci wymyję,
Tylko ożeń, ożeń ze mną się!
I pozwolę też czasami
Iść na drinka z kolegami,
Tylko ożeń, ożeń ze mną się,
Ożeń się!
Kupię tytuł ci magistra
I zaproszę cię do bistra,
Tylko ożeń, ożeń ze mną się!
A gdy będziesz profesorem
Do teatru cię zabiorę,
Tylko ożeń, ożeń ze mną się!
Choćbym miała tydzień nie jeść
To dla ciebie zeszczupleję,
Tylko ożeń, ożeń ze mną się!
A gdy pójdziesz w prezydenty
To nasz związek będzie święty
Tylko ożeń, ożeń ze mną się,
Ożeń się! 

Prosto z urzędu ruszyłam z Kamilą na zakupy, która za moją namową kupiła sobie śliczną brokatową sukienkę, która strasznie się sypała A wszystko to z okazji Sylwestra spędzanego z Polsatem bądź z TVP2 No i chciałyśmy się obie zrobić na bóstwo, bo umówiłyśmy się z Rybą, że wpadniemy do niej na szampana. Niestety dopiero później dotarło do nas, że Kamila i tak nie będzie mogła pić, bo jest kierowcą. A ja praktycznie przed samym wyjściem tak źle się poczułam, że nie była w stanie dojść do łazienki.

Ciągle wymiotuję (a już nawet nie mam czym, bo od trzech dni praktycznie niczego nie jem, tylko piję) i do tego mam gorączkę - 39 stopni. Przyszły rok zapowiada się zajebiście. Będę gorrrąca…

]]> http://w-pogoni-za-rozumem.blog.bydgoski.pl/2011/12/31/och-co-to-byl-za-slub/feed/ http://w-pogoni-za-rozumem.blog.bydgoski.pl/2011/12/30/poswiatecznie-w-aleksandrowie/ http://w-pogoni-za-rozumem.blog.bydgoski.pl/2011/12/30/poswiatecznie-w-aleksandrowie/#comments Fri, 30 Dec 2011 15:01:11 +0000 Gianna Komentarz http://w-pogoni-za-rozumem.blog.bydgoski.pl/2011/12/30/poswiatecznie-w-aleksandrowie/

Jak widzę Batmana i jego bandę żółwi Ninja to dostaję epilepsji. Tak też, na czas kolędy, postanowiłam ewakuować się z domu i pojechać do Aleksandrowa. Ojciec oczywiście poszedł w moje ślady, bo u nas panuje rodzinna alergia na księży.

Nie tylko kolęda była powodem do odwiedzenia chłopaków, w końcu święta były i Gwiazdor zostawił dla nich trochę zabawek. Wojciech wzbogacił się w duży terenowy samochód z napędem, który wcale go nie zainteresował, i w zdalnie sterowany samolot, który niestety był na kablu, co bardzo go denerwowało, bo nie chciało mu się za nim chodzić. Maćko dostał zestaw narzędzi, które bardzo podobały się Wojtkowi oraz samochód z wyrzutnią, która bardzospodobała się mojemu bratu.

Wojtek postanowił wykorzystać narzędzia do odcinania mnie i dziadkowi rąk i nóg. U mnie dodatkowo postanowił także zeskrobać tatuaż… Wojciech wyrośnie na małego sadystę, bo największą radość sprawiał mu fakt, że udajemy płacz i mówimy, że boli.

Ogólnie z Wojtka to cwana bestia. Czego by nie zbroił mówi, że zrobił to Maciek. Oboje uwielbiają się bawić takimi sprzętami jak telewizor, pilot od TV, wieża, DVD czy wideo. Maciej nie ma jeszcze takiej siły przebicia więc to głównie Wojtek majstruje przy sprzęcie RTV, ale jak tylko coś zepsuje i na telewizorze pojawia się informacja np. „BRAK SYGNAŁU”, to leci do rodziców i informuje ich, że to zrobił Maciek. Ogólnie uwielbia skarżyć, bo zaciągnął mnie do pokoju, pokazał zabawkę i powiedział „mama bateiee wzieaa” (czyli mama baterie wzięła). I jak widać był z tego powodu bardzo niezadowolony. Tak samo jak robi mu się zdjęcia to zasłania oczy ręką, bo mu lampa błyskowa przeszkadza.

Chłopaki uwielbiają tańczyć i całkiem nieźle im to wychodzi. Szczególnie Wojciechowi, bo świetnie kręci bioderkami i do tego wystukuje sobie rytm nogą. Maciuś jest zwolennikiem tańców-przytulańców. To jednak wywołuje zazdrość u Wojciecha,który natychmiast też chce na ręce. Niestety dwóch naraz nie jestem w stanie utrzymać. Z jednym mam problemy, a co dopiero z dwoma!
Nie byłabym sobą jakbym nie poruszyła kwestii naszej polskiej kolei. Ja naprawdę nie wiem na co ludzie narzekają. Śmiem sądzić, że coraz lepiej się dzieje na naszej kolei. Jechałam pociągiem nowej generacji! Już na wstępie nie trzeba było szarpać się z drzwiami, bo wystarczyło nacisnąć zielony guziczek, a drzwi otwierały się same. Wagon nie był podzielony na przedziały tylko wyglądało to trochę jak w samolocie. Dwa miejsca w rzędzie po prawej, dwa miejsca w rzędzie po lewej. Fotele wygodne. Kibelek tak duży, że można się po nim gonić, do tego woda, mydełko, papierek. No po prostu rewelacja. A u nas na dworcu zawisły telewizory, a z głośników leci muzyczka. Normalnie Ameryka!

Niestety w Aleksandrowie wszyscy chorzy. Zarówno chłopaki jak i Aneta. No a ja oczywiście musiałam się od nich zarazić. Cały wczorajszy dzień źle się czułam, coś nurtowało mnie w żołądku i strasznie mnie mdliło, ale dziewczyny wyciągnęły mnie na zakupy. Pojechałam, ale nie wytrzymałam do końca, bo było mi słabo i kręciło mi się w głowie. Wróciłam do domu w paskudnym stanie. Nie ma to jak gorączka, wymioty i biegunka :/